Εχουν περάσει περίπου τριάντα πέντε χρόνια από τότε που ο λαός της Μαγνησίας υποδεχόταν πανηγυρικά τον νεαρό, ηλικίας μόλις τριάντα τεσσάρων ετών, Επίσκοπό της κ. Χριστόδουλο. Τον Επίσκοπο που έμελλε να υπηρετήσει για εικοσιτέσσερα χρόνια την Εκκλησία Δημητριάδος και Αλμυρού, να την αναμορφώσει, να ανοίξει νέους ορίζοντες , να αναπτύξει ποικίλες δραστηριότητες,να αγαπήσει και να αγαπηθεί από το λαό της Μαγνησίας .Τα χαρίσματά Του άπειρα. Η απλότητα, το χαμογελαστό πρόσωπό Του, ο μελίρρυτος λόγος Του, που σαν βάλσαμο καταστάλαζε στις ψυχές των ακροατών Του, η αγάπη, η αγωνία και η φροντίδα Του για τους νέους,είναι από τα ελάχιστα που μπορεί να πει κανείς αναφερόμενος στις αρετές Του.Ως γόνος κι Εκείνος Μικρασιατικής οικογένειας αγάπησε ιδιαίτερα την Νέα Iωνία μας και συχνά πυκνά λειτουργούσε στην Εκκλησία μας την Ευαγγελίστρια.Αγκάλιασε με αγάπη τον Σύλλογό μας , το σύλλογο των Εγγλεζονησιωτών, στο γραφείο του οποίου η ταπεινότητά Του ήπιε αρκετές φορές το καφεδάκι Του και ευλόγησε και ενεθάρρυνε και συμβούλευσε τα μέλη της Διοίκησης για τον αγώνα της συνέχισης και διατήρησης της μνήμης των Αλησμόνητων Πατρίδων της Μικράς Ασίας. Από της ιδρύσεως του συλλόγου μας(1998) συνεργάστηκε μαζί μας στις εκδηλώσεις Μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής 1922 και δεν δίσταζε να κάνει"την παραγγελιά" Του στην χορωδία μας – πάντα ζητούσε να τραγουδήσουμε το" ΄Εχε γεια Παναγιά ". Ήταν Εκείνος που μας έκανε την παρατήρηση, ότι δεν πρέπεινα λέμε " όνειρο ήταν τα λησμονήσαμε " αλλά " όνειρο ήταν δεν λησμονήσαμε"--Αλλοίμονο, αν λησμονήσουμε... έλεγε.... Παρακολουθούσε ανελλιπώς και έπαιρνε μέρος στις εκδηλώσεις μας.Ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος δεν διέκοψε την επικοινωνία μετον Σύλλογό μας και πάντα με ξεχωριστή αγάπη μας έστελνε τις ευχές και τις ευλογίες Του για την προκοπή μας.Η θλιβερή είδηση της εκδημίας του , αν και αναμενόμενη, μας συγκλόνισε. Ισως ενδόμυχα περιμέναμε το θαύμα για το οποίο και προσευχόμασταν. Μα το θαύμα δεν έγινε.
Το πρωϊνό της 28ης Ιανουαρίου μας ξύπνησε ο πένθιμος ήχος της καμπάνας της Ευαγγελίστριας. Ο Μεγάλος Ιεράρχης μας πέρασε στην αιωνιότητα. Η ψυχή Του φτερούγισε και πήρε τη θέση της κοντά στο Θεό που αγάπησε και υπηρέτησε με αυταπάρνηση.Εμείς δεν απομένει παρά να θυμόμαστε και να παραδειγματιζόμαστε. Να έχουμε παράδειγμα προς μίμηση τον Άνθρωπο το χαρισματικό , τον πολυτάλαντο, τον επικοινωνιακό, τον πρωτοποριακό , τον επαναστάτη , τον μεγάλο Ηγέτη της Εκκλησίας του Χριστού, που έβαλε ύστερα από οκτακόσια χρόνια το θεμέλιο λίθο για την προσέγγιση των δύο Εκκλησιών, Ανατολής και Δύσης.Με δύο λόγια την σπάνια προσωπικότητα που εμφανίζεται μια φορά στα χίλια χρόνια.
Εχουν περάσει περίπου τριάντα πέντε χρόνια από τότε που ο λαός της Μαγνησίας υποδεχόταν πανηγυρικά τον νεαρό, ηλικίας μόλις τριάντα τεσσάρων ετών, Επίσκοπό της κ. Χριστόδουλο. Τον Επίσκοπο που έμελλε να υπηρετήσει για εικοσιτέσσερα χρόνια την Εκκλησία Δημητριάδος και Αλμυρού, να την αναμορφώσει, να ανοίξει νέους ορίζοντες , να αναπτύξει ποικίλες δραστηριότητες,να αγαπήσει και να αγαπηθεί από το λαό της Μαγνησίας .Τα χαρίσματά Του άπειρα. Η απλότητα, το χαμογελαστό πρόσωπό Του, ο μελίρρυτος λόγος Του, που σαν βάλσαμο καταστάλαζε στις ψυχές των ακροατών Του, η αγάπη, η αγωνία και η φροντίδα Του για τους νέους,είναι από τα ελάχιστα που μπορεί να πει κανείς αναφερόμενος στις αρετές Του.Ως γόνος κι Εκείνος Μικρασιατικής οικογένειας αγάπησε ιδιαίτερα την Νέα Iωνία μας και συχνά πυκνά λειτουργούσε στην Εκκλησία μας την Ευαγγελίστρια.Αγκάλιασε με αγάπη τον Σύλλογό μας , το σύλλογο των Εγγλεζονησιωτών, στο γραφείο του οποίου η ταπεινότητά Του ήπιε αρκετές φορές το καφεδάκι Του και ευλόγησε και ενεθάρρυνε και συμβούλευσε τα μέλη της Διοίκησης για τον αγώνα της συνέχισης και διατήρησης της μνήμης των Αλησμόνητων Πατρίδων της Μικράς Ασίας. Από της ιδρύσεως του συλλόγου μας(1998) συνεργάστηκε μαζί μας στις εκδηλώσεις Μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής 1922 και δεν δίσταζε να κάνει"την παραγγελιά" Του στην χορωδία μας – πάντα ζητούσε να τραγουδήσουμε το" ΄Εχε γεια Παναγιά ". Ήταν Εκείνος που μας έκανε την παρατήρηση, ότι δεν πρέπεινα λέμε " όνειρο ήταν τα λησμονήσαμε " αλλά " όνειρο ήταν δεν λησμονήσαμε"--Αλλοίμονο, αν λησμονήσουμε... έλεγε.... Παρακολουθούσε ανελλιπώς και έπαιρνε μέρος στις εκδηλώσεις μας.Ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος δεν διέκοψε την επικοινωνία μετον Σύλλογό μας και πάντα με ξεχωριστή αγάπη μας έστελνε τις ευχές και τις ευλογίες Του για την προκοπή μας.Η θλιβερή είδηση της εκδημίας του , αν και αναμενόμενη, μας συγκλόνισε. Ισως ενδόμυχα περιμέναμε το θαύμα για το οποίο και προσευχόμασταν. Μα το θαύμα δεν έγινε.
